آن زمان که نمی دانستیم دل دادن و دل گرفتن کدام صیغه از احساس  آدمیزاداست برایمان راحت تر

و آسان تر روزها و شبهایمان گذشت...

ولی اکنون که تموم صیغه های احساس را از بر شدیم و معنای دل دادن و دل گرفتن را فهمیدیم دیگر

روز و شبی برایمان نمانده است...

چه سخت است دلت را به کسی هدیه دهی ولی وسعت دل تو

که به قدر دریاست ظرفیت دل کوچکش را نداشته باشد.

افسوس و صد افسوس...

که روزها و شبها از پس هم می آیند و می روند

 ولی این دو دل  

هیچگاه همدیگر را ملاقات نمی کنند.

افسوس... 

درد در تک تک سلول هایم جاری ست...

عبور می کند...

و یادگاری حک می کند...

همه جا را به دنبال آرام بخش میگردم اما تمام راه ها نام تو را می خوانند...

        "تو"

التیام بخش درد هایم...

                  کفش هایم پرآب

                        و دلم رفت که رفت

                                بی خبر،تا به آن روزن دور

و من و عمق سکوت

               و من و شام سیاه

                        راستی قاصدک پیر

                                  از این کوچه گذشت؟

منتظر بودمش

          افسوس چه بی حوصله بود!

                       لحظه ای صبر نکرد

                              ببرد نامه اشکین مرا

                                        و بگوید دلکم زود بیا...

تو را نظاره می کرد...

بيهوده زيستن را نياز به شمارش نيست...

بگذارید و بگذرید،ببینید و دل نبندید،چشم بیاندازید و دل نبازید،که دیر یا زود باید گذاشت و گذشت.

کاش می دانستی رقص تنهایی من

به میان شب و روز همه از بهر چه بود

کاش می دانستی من بیگانه زخودجرم تنهایی ام امروز همه عشق تو بود

در سکوت تلخ و ممتد من و تنهایی شب

وطنین آشنا و دگر نیست صدایی جز عشق

وهمین است که مرا می برد اینگونه به ژرفای رکود

و من از لحظه ی دیدیر تو می دانستم

که به این درد

شبی خواهم مرد..............

غم درونم همچون زنجیرهایی قوی ذهنم را قفل میکند.یاد تو و خاطراتت همچون آوار زندگی ام گشته اند...زندگی.....!
کدام زندگی؟
زندگی که هر شب با دیدارت آغاز میشود..........دیدار.........!
کدام دیدار؟
آری دیدار ولیکن دیداری در خواب......در رویا.......در پس مه غلیظ تنهایی.
دفتر خاطرات عشقم را ورق می زنم و به عکسهایت خیره می شوم.......زمانی عشق تو در سینه ی سرد امروزم از هر آتشی سرختر و سوزان تر بود.
زمانی آغوش تو امن ترین ماوای من بود............
تنهایی...و سر کردن با خاطراتت همچون تیزابی گشته بر ریشه های وجود بی وجود گشته ام........
رفتی بی هیچ بهانه...رفتی بی هیچ سخنی...تنها به یک لبخند از تو راضی بودم...
اما افسوس آنرا هم...................
دلتنگی هایم را زین پس به سنگ خواهم گفت...لیک میدانم سختی سنگ نیز توان شنیدن غصه هایم را ندارد....

مونس تنهایی من کو؟.............................

قرار بود آسمانم باشی نه اینکه ستاره یا خورشید باشی که یک روزی منو تنها بگذاری....

کاش میشد سر نوشت را از سر نوشت

همیشه یک نفر هست٬ که نیست...همیشه!!

فکر کردن به گذشته ، مانند دويدن به دنبال باد است . . .

از تو که حرف میزنم، همه ی فعلهایم ماضی اند،
حتی ماضی بعید.... 
ماضی خیلی خیلی بعید،
کمی نزدیک تر بنشین 

دلم برای یک حال ساده تنگ شده است!

همه می شنوند ، جز او که باید...؛

همه می بینند ، جز او که باید...؛

همه می خوانند ، جز او که باید...؛

همه باور می کنند ، جز او که باید...؛

هیچ کس امّا ، تاب نمی آورد ، جز من که باید

غیر ممکن است

او نیامده باشد

حتما . حالا

              زیر بارات مانده است

و نا امید و خسته

                در خیابان ها قدم میزند

من به باز بودن درها مشکوکم.

با کلمات گس نوشته  شده است

حکایت من و توست

                    در این خانه غریب

ما هر دو خواهیم سوخت

آه . ای درخت خرمالو

تو بیهوده زیبا می شوی

و من

بیهوده دوستش می دارم

او

      هرگز نخواهد آمد

  و شعرهایی از این دست

              با کلمات گس نوشته می شوند ..

آهنگ ها همه غم انگیز بودند

صدای خرد شدن آینه

پرپر شدن گل سرخ

و برگشتن فنجان های قهوه

                             روی میزها و  آرزوها...

طاقت ما طاق شد

از هم جدا شدیم

و شد

آنچه نباید می شد

این داستان دیگر  ادامه ندارد

عشق ما

ویولونی بود

             که باد آنرا نواخت..

صدای باران را می شنوی؟...

... باران می آید!!

میان بغض تولد لحظه های بی قراری ام

همیشه کسی است برای آمدن،که هرگز نیامده است!

و من به پاییز گفته ام 

که اگر او بیاید حتما مداد رنگی هایی که او کم دارد برایش خواهم آورد؛

تا بهار، دیگر دلش را نسوزاند با رنگ!

و من و پاییـــز

او را از پشت بید مجنون هایی که به باد باج نمی دهند، صـــدا مــــی زنیم!

پائیـز آمد.

دلم بی قرار شد.

آسمان عشقم بی کبوتر شد.

چشم هایم پر اشک خیره به در شد.

سکوت عشقت را با کلام عشق مزیّن کردم.

راز دل را با ساز دل برایت هدیه کردم. پر از واژه های سرخ...

اما باز نیامدی...

              یاد تو چکه می کند...

اگر باران بند بیاید،

               از اين خانه مي روم...